Column

De vlucht uit Den Haag

Een column door Piet Van Uchelen

Zoals "in levensbedreigende situaties" verkerende asielzoekers ons land opzoeken als paradijs op aarde, zo ontvlucht de één na de andere Haagsche politiek prominent de arena.Het lijkt een trend ná de laatste gementeraadsverkiezingen: met de staart tussen de benen het hazenpad kiezen.

Kant(SP), Eurlings(CDA), Bos(PvdA) … er lijkt maar geen einde te komen aan de verlaters van het zinkend schip der Nederlanden. Van Agnes Kant is het enigszins nog begrijpelijk, in het opvolgen van de populaire Maoïst Marijnissen is zij nooit écht geslaagd. Met overslaande stem probeerde zij aan de vooravond van de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen tegenover Wilders nog op krampachtige wijze te scoren ("Niet de islam, maar Wilders is een bedreiging voor de samenleving"), maar zij worstelde zichtbaar al tijden met haar politiek leiderschap.

Dan Camiel Eurlings. Kroonprins van het CDA, op termijn gedoodverfd opvolger van JP. Oók hij leed aan de schijnbaar onafwendbare aandoening om als beleidsmakend ambtenaar in ieder geval één wet of maatregel op naam te zetten. Hij gokte op de kilometerheffing. Na breed protest uit de samenleving kwam zijn kindje steeds meer in het gedrang. Daarbij moet hij, evenals Wouter Bos, de afgelopen periode hebben ingezien dat de BV Nederland op springen staat. Gigantische overheidstekorten als gevolg van onevenredige afdrachten aan het gedrocht (in huidige vorm) Europese Unie, de alsmaar uitdijende instroom van niets aan de Nederlandse maatschappij toevoegende niet-Westerse allochtonen, en het als enige Westerse land, zoals het het braafste jochie uit de klas betaamt, vasthouden aan een absurd hoge afdracht aan "ontwikkelingshulp" (aantoonbaar verdwijnend in de zakken van foute regimes en links-zakkenvullende good-do-ers). Camiel gaf er één dag eerder dan Wouter Bos de brui aan, onder het mom "het gezin de komende tijd eerste prioriteit te geven". 

Wouter Bos. Het premierschap zou toch ééns moeten komen, zo dacht hij zelf en zo dacht men in socialistische kringen in het algemeen. Hij heeft het "draaikont" imago echter nooit van zich af kunnen werpen. Zo standvastig als hij beweerde "nooit in een kabinet onder Balkenende te zullen gaan zitten", zo glunderend stond stond hij bij installatie van het laatste kabinet Balkenende op het bordes naast Bea en Balkenende. Tussen hem en minister BZ Verhagen is het na de campagne, waarin Verhagen Bos terecht voor draaikont uitmaakte, nooit meer goed gekomen. Bos heeft in blinde ambitie -een ministerschap staat altijd goed in je CV- toegehapt en JP had hem in de tang. Bos moet haast wel, als minister van financiën, de toestand der Nederlanden op een gegeven moment hebben overzien, hebben gewikt, gewogen, en geconcludeerd dat het Nederlandse overheidsbeleid van de afgelopen decennia niet anders dan op een nationaal drama kan uitlopen. Een overheidsbeleid waar, laat dat wél duidelijk zijn, zowel PvdA, CDA en VVD hoofdverantwoordelijk voor zijn. Bos heeft dit waarschijnlijk al geruime tijd geleden gezien. Eerste stap was -gemeentelijke-verkiezingen-technisch gezien- , met een non-reden (Afghanistan), úit dit kabinet stappen. Dat hij zich (voorlopig) geheel uit de politiek zou terugtrekken moet voor hem al langer hebben vastgestaan. Het mag geen verbazing wekken, dat Bos in navolging van voorganger Wim Kok (als minister-president fél agerend tegen "grootgraaiers"  en momenteel zélf meerdere dikbetaalde comissariaten ten gelde makend), binnenkort een dik belegde boterham verdient bij een door hem met miljarden belastinggeld "geredde" bank.

Eén dag voordat Bos er de brui aan gaf, deed Eurlings hetzelfde: "Het gezin voorrang geven". Dit moet Bos steken, één dag voordat hij zijn zorgvuldig opgezette vluchtplan openbaart gaat een CDA-er er met zijn non-argument vandoor.

Met weemoed mag worden teruggedacht aan de visionair Pim Fortuyn. Die had met het nieuwe PvdA boegbeeld Job Cohen wel raad geweten ...


Categorie:   Gemeente Utrecht